Duży salon? Dla wielu osób to jeden z pierwszych punktów na liście przy wyborze idealnego projektu domu. Otwarta kuchnia, jadalnia, dużo światła, wyjście na taras i przestrzeń, w której codzienność ma więcej miejsca. I właśnie dlatego trudno uznać duży salon za wadę.
Sam metraż nie przesądza jednak o tym, jak salon będzie działał na co dzień. Im większa przestrzeń, tym więcej zależy od jej układu: gdzie kończy się część wypoczynkowa, gdzie zaczyna jadalnia, którędy prowadzi komunikacja i co właściwie dzieje się w kolejnych fragmentach wnętrza. Stąd biorą się późniejsze stwierdzenia, że „salon okazał się za duży”. Często okazuje się po prostu, że części jego powierzchni trudno przypisać sensowną funkcję.
Problemem nie jest więc liczba metrów. Problemem są metry, którym nikt wcześniej nie przypisał funkcji.
W tym artykule pokazujemy, jak wychwycić je już na etapie rzutu i po czym poznać, że duża strefa dzienna będzie efektowna i dobrze zaplanowana. Przyjrzymy się temu, ile salonu rzeczywiście używamy, kiedy dodatkowa przestrzeń faktycznie daje więcej możliwości i co wraz ze wzrostem kubatury dzieje się z akustyką oraz energią potrzebną do ogrzewania domu.
Czy Inwestorzy naprawdę żałują? Zależy, o co ich zapytać
Nie ma polskiego badania, które pozwalałoby uczciwie powiedzieć, ilu inwestorów po budowie dochodzi do wniosku, że salon jest za duży. I nie ma sensu takiej statystyki udawać. Możemy jednak sprawdzić coś innego: czy większy metraż sam w sobie nadal jest dla kupujących wystarczającym argumentem.
Tu dane robią się ciekawsze.
W badaniu NAHB What Home Buyers Really Want 2024, opartym na reprezentatywnej próbie 3008 obecnych i przyszłych nabywców domów, widać stopniowe przesunięcie preferencji w dół. W 2003 roku typowy kupujący deklarował, że chce domu o powierzchni 2260 stóp kwadratowych (około 210 m²). Dwadzieścia lat później było to 2067 stóp kwadratowych (ok. około 192 m²). NAHB – Home-Buyer Preferences Shift as Affordability Challenges Remain
Nie oznacza to, że ludzie przestali chcieć przestronnych wnętrz. Dane mówią raczej coś znacznie bardziej przydatnego dla osoby wybierającej projekt: sam dodatkowy metraż nie musi być automatycznie większą wartością.



W 2025 roku NAHB zapytało również, czy kupujący byliby gotowi wybrać mniejszy dom z wyposażeniem i rozwiązaniami wyższej jakości zamiast większego o niższym standardzie. Taką opcję wskazało 53% przedstawicieli pokolenia Z, 52% millenialsów, 61% pokolenia X i 70% boomersów. NAHB – Affordability Headwinds Driving Home Buyers’ Interest in Smaller, More Personalized Homes in 2025
To nadal rynek amerykański, więc nie przenosimy tych preferencji jeden do jednego na polskiego inwestora. Pokazują jednak ciekawą zmianę sposobu myślenia: powierzchnia zaczyna być oceniana razem z tym, co rzeczywiście daje użytkownikowi.
Polski kontekst dokłada do tego jeszcze jeden element. Według Polskiego Instytutu Ekonomicznego, bazującego na danych Eurostatu, w 2025 roku gospodarstwa jednoosobowe stanowiły 35% wszystkich gospodarstw domowych w Polsce, wobec 22% w 2006 roku. Udział gospodarstw z dziećmi spadł w tym samym czasie z 37% do 25%. PIE – Polacy coraz częściej mieszkają w pojedynkę
Co to ma wspólnego z salonem?
Dom buduje się na lata, ale sposób korzystania z niego nie pozostaje przez cały ten czas taki sam. Zmienia się liczba domowników, ich rytm dnia, miejsce pracy, sposób spędzania wolnego czasu. Duża strefa dzienna może świetnie znosić te zmiany, jeśli nie została zaprojektowana jako jeden wielki prostokąt z jednym zestawem mebli.
Jednocześnie polskie domy jednorodzinne nadal dają sporo miejsca. Według GUS w styczniu 2025 roku przeciętna powierzchnia użytkowa lokalu oddanego do użytkowania w budownictwie indywidualnym wyniosła 141,4 m². GUS – Budownictwo mieszkaniowe w styczniu 2025 r. Dla całego budownictwa mieszkaniowego przeciętna wielkość mieszkania oddanego w 2025 roku wyniosła 87,0 m². GUS – Budownictwo mieszkaniowe w okresie styczeń-grudzień 2025 r.
Przy wyborze projektu nie chodzi więc o szukanie najmniejszego salonu, który „wystarczy”. Znacznie ciekawsze jest pytanie, co dostajemy za kolejne metry dużej strefy dziennej.
Ile salonu naprawdę używasz?
Duży salon może mieć sporo metrów, ale jego powierzchnia nie pracuje w całości w taki sam sposób. Zwykle powstaje w nim jedno główne miejsce, do którego domownicy wracają najczęściej: sofa, fotele, stolik, czasem kominek albo telewizor. To tutaj się siada, rozmawia i spędza wspólnie czas. Reszta salonu zaczyna mieć znaczenie wtedy, gdy dostaje własną funkcję.
Ciekawy punkt odniesienia daje książka Jeanne E. Arnold, Anthony’ego P. Graescha, Enzo Ragazziniego i Elinor Ochs Life at Home in the Twenty-First Century: 32 Families Open Their Doors. To efekt wieloletniego projektu badawczego UCLA obejmującego 32 kalifornijskie rodziny klasy średniej. Codzienną aktywność obserwowano między innymi za pomocą kamer i lokalizatorów pozycji. Badacze zauważyli, że życie rodzin koncentrowało się przede wszystkim w kuchni i salonie, podczas gdy bardziej reprezentacyjne pomieszczenia pozostawały znacznie słabiej wykorzystywane.
Nie chodzi o przenoszenie kalifornijskiego domu do polskich realiów. Ciekawy jest sam mechanizm: pomieszczenie może istnieć na rzucie, kosztować podczas budowy i nadal pozostawać poza głównym nurtem codziennego życia.
Podobnie można spojrzeć na fragmenty jednego salonu.
Edward T. Hall w książce The Hidden Dimension opisał strefy dystansu, jakie ludzie zachowują między sobą. Dystans społeczny obejmuje według niego mniej więcej zakres 1,2-3,5 m. Powyżej zaczyna się dystans publiczny, przy którym zmienia się również sposób prowadzenia rozmowy.
Z tej obserwacji można zrobić proste narzędzie do czytania rzutu.
Wyobraź sobie wokół głównej strefy wypoczynkowej okrąg o średnicy około 3,5 m. To nie jest norma projektowa ani magiczny wymiar „idealnego salonu”. Chodzi o znalezienie jego rdzenia – miejsca, w którym ludzie rzeczywiście siedzą razem.
Taki obszar zajmuje około 10-12 m².
A teraz spójrz na wszystko, co znajduje się dalej.
Jeżeli pojawia się jadalnia, powierzchnia ma jasne zadanie. Jeśli przy dużym przeszkleniu powstaje miejsce z fotelem albo siedziskiem, mamy kolejną strefę. Kominek może stworzyć drugi punkt skupienia. Wnęka okienna daje miejsce, w którym ktoś nadal jest częścią salonu, ale nie musi siedzieć w centrum głównego układu wypoczynkowego.
Gorzej, gdy za sofą zostaje szeroki pas podłogi, którym chodzi się do kuchni, na schody i do ogrodu. Na tabeli powierzchni nadal jest salonem. Na co dzień staje się korytarzem bez ścian.
Stąd bierze się prosty skrót: salon ma nie tylko powierzchnię. Ma też promień.
Najpierw znajdź jego rdzeń. Potem sprawdź, co projekt robi z każdym kolejnym fragmentem.
Przy bardzo otwartych układach, charakterystycznych choćby dla GlassHouse 100, taki sposób patrzenia na projekt potrafi powiedzieć o jego funkcjonalności więcej niż sama liczba metrów wpisana w zestawieniu.

Metr, na którym nikt nie siada, kosztuje tyle samo
Niewykorzystany fragment salonu może być pusty, ale nadal znajduje się w ogrzewanej bryle domu. I właśnie tutaj dodatkowe metry przestają być wyłącznie tematem ustawienia kanapy.
Z informacji sygnalnej GUS [Zużycie energii w gospodarstwach domowych w 2024 r.] wynika, że ogrzewanie pomieszczeń odpowiadało za nieco ponad 62% całkowitego zużycia energii w gospodarstwach domowych. Ogrzewanie wody stanowiło 18%, przygotowanie posiłków 10%, a oświetlenie oraz sprzęt RTV i AGD około 10%.
Ta pierwsza liczba robi różnicę.
Ponad 62% energii zużywanej w gospodarstwach domowych przypada na ogrzewanie przestrzeni. Każdy dodatkowy fragment salonu pozostaje więc częścią kubatury, którą trzeba ogrzać – także wtedy, gdy właściwie się z niego nie korzysta.
Przy dużych strefach dziennych dobrze więc spojrzeć nie tylko na metry kwadratowe, ale też na metry sześcienne.
Salon o powierzchni 25 m² i wysokości 2,7 m ma około 68 m³.
Salon o powierzchni 45 m² otwarty na antresolę i mający średnio 3,6 m wysokości to około 162 m³.
Mówimy o kubaturze około 2,4 razy większej.
Większa kubatura sama w sobie niczego jeszcze nie rozstrzyga. Wysoki salon może dać światło, otwarcie na ogród, ciekawą relację z piętrem i zupełnie inne proporcje wnętrza. Właśnie dlatego projekty domów z antresolą mają tak charakterystyczne strefy dzienne.
Trzeba tylko wiedzieć, za co płacimy.
Jeżeli wysokość nad salonem podkreśla jego najważniejszą część, wpuszcza światło albo otwiera widok, dodatkowa kubatura daje konkretny efekt. Jeżeli powierzchnia i wysokość rosną bez równie wyraźnego pomysłu, zostaje przestrzeń, której koszt łatwo policzyć, ale korzyść znacznie trudniej nazwać.
Duży salon brzmi inaczej…
Wraz z kubaturą zmienia się też akustyka. I tego na rzucie prawie nie widać. W.C. Sabine opisał zależność pomiędzy czasem pogłosu, kubaturą pomieszczenia i jego chłonnością akustyczną. Przy niezmienionej chłonności czas pogłosu rośnie proporcjonalnie do kubatury.
Wróćmy do dwóch wcześniejszych przykładów.
25 m² przy wysokości 2,7 m daje około 68 m³.
45 m² otwarte na antresolę, przy średniej wysokości 3,6 m, daje około 162 m³.
Kubatura rośnie około 2,4 raza. Przy identycznej chłonności akustycznej uproszczony model Sabine’a wskazywałby proporcjonalny wzrost czasu pogłosu.
To właśnie uproszczenie modelowe, nie pomiar konkretnego salonu. W prawdziwym wnętrzu wynik zmienią meble, geometria pomieszczenia, tkaniny i rodzaj powierzchni.
Sens tego porównania jest bardziej praktyczny: wysoki salon z dużą ilością szkła i twardych materiałów wymaga innego podejścia do akustyki niż mniejsze, niższe pomieszczenie.
W Polsce istnieje norma PN-B-02151-4:2015-06, dotycząca warunków pogłosowych i zrozumiałości mowy w określonych rodzajach pomieszczeń. Polski Komitet Normalizacyjny – PN-B-02151-4:2015-06
Przy prywatnym domu inwestor i projektant nadal muszą więc świadomie pomyśleć o tym, jak duża, otwarta strefa będzie zachowywała się po wykończeniu.
Dywan czy zasłony nie muszą być ratunkiem dokupionym dopiero wtedy, gdy w gotowym domu zaczyna przeszkadzać echo. Tapicerowane meble, tekstylia, drewno i inne powierzchnie pochłaniające dźwięk mogą być wpisane w koncepcję wnętrza wcześniej.
Przy większych projektach, rzut salonu dobrze więc oglądać razem z przekrojem. Powierzchnia pokazuje, ile miejsca mamy. Przekrój pokazuje, z jaką przestrzenią naprawdę będziemy żyć.
Funkcjonalność dużego salonu
W dużym salonie dobrze jest móc usiąść trochę z boku, nadal pozostając razem z resztą domowników. Ta drobna różnica potrafi zdecydować o tym, czy otwarta przestrzeń rzeczywiście będzie używana.
Christopher Alexander, Sara Ishikawa i Murray Silverstein opisali podobny mechanizm w książce A Pattern Language: Towns, Buildings, Construction z 1977 roku.
We wzorcu 179 „Alcoves” zajmują się alkowami – mniejszymi miejscami wycofanymi z głównej części pomieszczenia. Ich obserwacja dotyczy jednorodnych wnętrz: wspólny pokój powinien pozwalać ludziom przebywać razem, ale równocześnie dawać możliwość odsunięcia się na bok, samemu albo we dwoje, bez konieczności opuszczania całej przestrzeni.
W salonie widać to bardzo szybko.
Jedna osoba ogląda film. Ktoś czyta. Dziecko siedzi przy stole. Ktoś przygotowuje jedzenie. Wszyscy korzystają z jednej strefy dziennej, ale każdy trochę inaczej. Jeżeli całe pomieszczenie składa się z jednego wielkiego prostokąta z centralnym zestawem wypoczynkowym, wybór jest niewielki: albo jesteś w centrum wydarzeń, albo wychodzisz. Niewielka wnęka przy oknie zmienia tę sytuację. Podobnie zadziała fragment z inną wysokością sufitu, kominek organizujący drugie miejsce do siedzenia czy częściowo otwarta przegroda.
Alexander rozwija podobne myślenie również we wzorcach „Common Areas at the Heart”, „Sitting Circle”, „Ceiling Height Variety” czy „Half-Open Wall”.
Nie chodzi więc o stawianie ścian w dużym salonie. Chodzi o to, żeby otwartość nie oznaczała jednorodności.
I właśnie tutaj większy metraż daje architektowi ogromne możliwości. W projektach willi i rezydencji łatwo osiągnąć imponującą powierzchnię. Prawdziwa praca zaczyna się przy odpowiedzi na pytanie, dlaczego ktoś miałby chcieć zostać w każdym jej fragmencie.


Kiedy duży salon jest dobrą decyzją?
Duży salon ma sens wtedy, gdy większa powierzchnia daje domownikom więcej możliwości korzystania z jednej przestrzeni. Funkcje dodatkowych metrów powinny dać się odczytać jeszcze z rzutu.
Wyobraźmy sobie zwykłe popołudnie. Jedna osoba odpoczywa na sofie. Ktoś przygotowuje jedzenie. Ktoś inny pracuje przy stole, dziecko zajmuje fragment podłogi wielkimi puzzlami. Wszyscy chcą być razem, ale nie oznacza to, że przez kilka godzin mają robić dokładnie to samo.
W dużej, dobrze podzielonej strefie te aktywności nie muszą ze sobą konkurować.
Większy salon dobrze pracuje także wtedy, gdy w domu nie ma osobnego gabinetu albo drugiego pokoju dziennego. Fragment przestrzeni może okresowo przejąć funkcję miejsca do pracy, czytania czy nauki. Nie potrzebuje do tego ściany. Potrzebuje odpowiedniego położenia względem głównego ciągu komunikacyjnego i najbardziej aktywnej części domu.
Tak samo przy częstym przyjmowaniu gości. Codzienny układ dla domowników i układ podczas większego spotkania mają inne wymagania. Dodatkowa przestrzeń może pozwolić rozsunąć stół, zachować wygodne przejście do kuchni i nadal normalnie korzystać z części wypoczynkowej.
Duża strefa dzienna sprawdza się też w domu, który nie ma kilku równoległych pomieszczeń wspólnych. Jeśli nie planujemy osobnego pokoju telewizyjnego czy biblioteki, salon przejmuje więcej codziennych funkcji. Wtedy większy metraż nie jest „nadmiarem”. Jest miejscem, w którym te funkcje mogą się rozdzielić.
Są też domy, które na co dzień działają dla kilku osób, a regularnie zbierają znacznie większą rodzinę. Salon zaprojektowany tylko pod zwykły wtorek może w weekend albo święta bardzo szybko osiągnąć granice swojej wygody.
Podobnie działa wielopokoleniowość. Kilka generacji może chcieć spędzać czas w jednej przestrzeni, ale niekoniecznie w jednym kręgu wokół tej samej sofy. Duży salon pozwala zachować bliskość bez wymuszania ciągłej wspólnej aktywności.
Jest jeszcze czas.
Strefa dzienna ma służyć znacznie dłużej niż jeden etap życia rodziny. Fragment, w którym dziś bawią się dzieci, za kilka lat może stać się miejscem do czytania. Stół zaczyna pełnić inne funkcje wraz ze zmianą rytmu dnia. Wnęka przy oknie pozostaje użyteczna niezależnie od tego, czy ktoś pracuje, odpoczywa czy chce po prostu usiąść trochę dalej od centrum.
Duży salon jest dobrze policzony wtedy, gdy dodatkowe metry dają wybór: gdzie usiąść, co robić i jak blisko pozostałych domowników chcemy w danej chwili być.
Właśnie dlatego przestronność i minimalizm nie stoją po przeciwnych stronach. „Less is more” nie musi oznaczać mniejszej powierzchni. Może oznaczać przestrzeń, w której każdy element i każdy fragment mają swoje uzasadnienie.
Duża strefa dzienna może pozostać prosta i otwarta, a jednocześnie obsługiwać kilka codziennych scenariuszy. Wtedy jej wielkość naprawdę daje wygodę.
Pięć pytań przed zakupem projektu
Rzut salonu można wstępnie ocenić bez programu projektowego. Wystarczy spojrzeć na niego jak na miejsce, w którym ktoś będzie chodził, siedział, pracował, jadł i odpoczywał – nie jak na figurę z wpisaną powierzchnią.
- Ile mam tutaj miejsc do siedzenia oddalonych od siebie o mniej niż około 3,5 m?
Zaznacz główny układ wypoczynkowy. Nie traktuj 3,5 m jako normy projektowej. To narzędzie wynikające z opisanych przez Halla dystansów między ludźmi. Ma pomóc sprawdzić, czy główne miejsca do siedzenia rzeczywiście tworzą wspólną strefę. - Czy da się tu pobyć samemu, nie wychodząc z salonu?
Poszukaj miejsca trochę z boku: przy oknie, kominku, biblioteczce, w niewielkiej wnęce. Duży salon zyskuje wtedy drugą skalę. Można nadal być częścią życia domu bez siedzenia w samym środku. - Gdzie kończy się salon, jeśli nie ma ściany?
Granicę może stworzyć ustawienie mebli, dywan, oświetlenie, wyspa kuchenna albo zmiana wysokości sufitu. Jeżeli na rzucie kuchnia, jadalnia i salon tworzą jedną płaszczyznę bez żadnego porządku, po urządzeniu może być trudno nadać im osobne charaktery. - Ile metrów sześciennych trzeba będzie ogrzać?
Przy wysokiej strefie dziennej metry kwadratowe są tylko częścią obrazu. Sprawdź przekrój. Zobacz, gdzie salon robi się wyższy i co daje ta wysokość. - Co w tym wnętrzu będzie pochłaniało dźwięk?
Spójrz na wizualizację bez zachwytu nad szkłem i betonem. Gdzie pojawią się tkaniny, tapicerowane meble, dywan lub inne powierzchnie pracujące akustycznie? Przy dużej kubaturze dobrze wiedzieć to przed wyborem wykończenia.

Jak zaplanować duży salon, którego się nie żałuje?
Duży salon nie potrzebuje dodatkowych ścian, żeby mieć czytelne strefy. Potrzebuje różnic, które użytkownik odczuwa naturalnie.
Jednym z najprostszych rozwiązań jest alkowa albo wnęka przy oknie. Niewielkie cofnięcie wystarcza, żeby powstało miejsce bardziej kameralne niż główny salon. Nadal jesteśmy w tej samej przestrzeni, ale trochę na uboczu.
Podobnie działa wysokość.
Jeśli część salonu otwiera się wysoko do dachu lub antresoli, nie każdy jego fragment musi mieć tę samą skalę. Niższy sufit nad strefą wypoczynkową może zbudować bardziej kameralne miejsce, podczas gdy wyższa część zostaje związana z dużym przeszkleniem czy widokiem na ogród.
Granica między kuchnią a salonem też nie musi być ścianą. Wyspa może zakończyć jedną funkcję i rozpocząć drugą. Stół ustawia kolejną. Dywan porządkuje część wypoczynkową.
Przydatna jest również „kotwica” dla układu mebli. Kominek, duże okno albo konkretny widok na zewnątrz daje sofie i fotelom wyraźny kierunek. Dzięki temu nie mamy zestawu mebli ustawionego przypadkowo na środku ogromnej powierzchni.
Zmiana poziomu posadzki o jeden stopień może jeszcze mocniej zaznaczyć osobną strefę, choć takie rozwiązanie trzeba rozpatrywać razem z wygodą komunikacji i potrzebami wszystkich przyszłych użytkowników domu.
Materiały też powinny pojawić się w tej rozmowie wcześniej niż na etapie zakupów wyposażenia.
Jeżeli projekt zakłada wysoki salon, duże przeszklenia i dużo twardych powierzchni, tekstylia nie są tylko dekoracją. Ich obecność wpływa na akustykę wnętrza. Lepiej przewidzieć miejsce na zasłony, dywan czy tapicerowane wyposażenie w koncepcji niż później dokładać je wyłącznie po to, żeby pozbyć się pogłosu.
Tak naprawdę każde z tych rozwiązań robi tę samą rzecz: nadaje większej powierzchni wewnętrzną strukturę.
I tu wracamy do różnicy pomiędzy salonem dużym a salonem przestronnym. W pierwszym po ustawieniu mebli zostaje „jeszcze trochę miejsca”. W drugim wiadomo, po co to miejsce jest.
Wróćmy więc do zdania, od którego zaczęliśmy. „Salon okazał się za duży”. Zanim przyjmiemy, że winny był metraż, dobrze spojrzeć raz jeszcze na rzut. Czy problemem rzeczywiście było 35 albo 40 m²? Czy raczej to, że poza główną sofą i stołem kolejne fragmenty pomieszczenia nie dostały żadnego zadania?
Duża strefa dzienna może być jednym z tych miejsc, za które po przeprowadzce najbardziej docenia się projekt. Daje swobodę, pozwala być razem na różne sposoby i może zmieniać się razem z rodziną. Pod warunkiem, że została zaprojektowana jako kilka powiązanych ze sobą miejsc, a nie jedna duża powierzchnia.
Przed wyborem projektu weź więc rzut i przejdź przez pięć pytań z tego artykułu. Znajdź rdzeń salonu. Sprawdź, którędy się przez niego chodzi, gdzie można usiąść trochę z boku, jaką ma kubaturę i co dzieje się poza główną strefą wypoczynkową.
35 m² z wyraźnie zaplanowanymi funkcjami może być świetną decyzją. Bo problemem nigdy nie była wielkość. Problemem jest jednorodność.
FAQ: duży salon w domu – czy warto?
Ile metrów powinien mieć salon w domu jednorodzinnym?
Nie ma jednej optymalnej powierzchni salonu dla każdego domu. Metraż powinien wynikać z liczby funkcji i układu strefy dziennej. Przy porównywaniu projektów lepiej sprawdzić, gdzie znajduje się wypoczynek, jadalnia i komunikacja oraz co dzieje się poza głównym układem mebli, niż szukać jednej granicznej liczby.
Czy salon z antresolą jest droższy w utrzymaniu?
Salon z antresolą ma większą kubaturę niż pomieszczenie o tej samej powierzchni i standardowej wysokości. GUS podaje, że ogrzewanie pomieszczeń odpowiadało za ponad 62% zużycia energii w gospodarstwach domowych. Samo źródło nie pozwala jednak wyliczyć, o ile droższy będzie konkretny salon z antresolą. GUS – Zużycie energii w gospodarstwach domowych w 2024 r.
Czy warto łączyć salon z kuchnią?
Tak, jeśli otwarta przestrzeń ma czytelny podział funkcjonalny. Granicę pomiędzy kuchnią a salonem może wyznaczać wyspa, jadalnia, ustawienie mebli, sufit albo oświetlenie. Brak ściany nie powinien oznaczać braku granic – użytkownik powinien od razu rozumieć, gdzie zaczynają się poszczególne części strefy dziennej.
Jak podzielić duży salon na strefy bez stawiania ścian?
Pomagają wnęki, ustawienie mebli, dywan, wyspa kuchenna, kominek, zmiana wysokości sufitu czy sposób prowadzenia oświetlenia. Podział powinien wynikać z funkcji pomieszczenia. Jeśli każdy fragment dużego salonu ma własny sposób użytkowania, otwarte wnętrze może pozostać wizualnie spójne bez zamykania go ścianami.
Czy duży salon podnosi wartość domu przy odsprzedaży?
Na podstawie źródeł wykorzystanych w tym artykule nie można stwierdzić, że sam duży salon automatycznie zwiększa cenę odsprzedaży. Dane NAHB pokazują natomiast, że kupujący nie oceniają domu wyłącznie przez pryzmat metrażu i część z nich wybiera mniejszą powierzchnię w zamian za wyższą jakość. NAHB – badanie preferencji kupujących



